Crumpled Times

Sad but never fading

….Marami na din nangyari.

Maraming bagay ang nangyari na hindi tlaga inaasahan.

Unang beses ko pa lang na tumuntong saDivine Word College of Calapan kasabay na nun ang mga pangarap ko. Makakilala ng mga bagng kaibigan at maging masaaya. Sa simula mahirap makisama lalo na’t bago ang lahat sa’ken. Nakakatawa nga eh kasi bawat bagay na nakikita ko tapos pakiramdam ko gusto kong makita at maging kabilang pinapasukan ko na. Pinakaayaw ko kasi ay pinapalampas ang mga bagay’bagay, yun bang papadaanin na lang ng wala kang ginagawa.

Una kong nakilala ang ROTC Department. Nung una nagkamali lang ako ng pinag’enrolan, dapat talga CWTS ako..hehe..pero okz na din yun kasi kung hindi dahil sa mistake nay un di ko sila makikilala. SY 07-08, first sem naging Cadette ako, pinasok ko ang pag-o-officer, dami din experience na nangyari. Nakakahiya, nadumihan, naputikan, nahirapan at kung anu-ano pa pero Masaya ako kasi nag’stay ako. The same year, na’ curious ako sa Gazette, at first nakipagsapalaran lang ako na kumuha ng exam, sakaling makakapasa… I took the risk ke’sa sa hayaan ko na lang. Tapos isang umaga nalaman ko na lang na nkapasa ako. School’s Publication toh…’ang taas ng tingin ko sa kanila, pero nung nakapasok na’ko ant naging kapamilya…nalaman ko na simpleng tao lang din sila na malilikot ang isip.hehe.....Here are some of our shots......True na kapamilya...at kaibigan

Hindi ko nga akalain na dahil lang sa pagkabagot ko makakapasok ako sa parehong org na imposible para sa’ken na ka’bilangan ko.

Nagsimula na’ko noon na makilala ang iba’t ibang tao. Iba’t ibang ugali at culture. Yung isa mandatory daming rules….at ang isa naman magiging Malaya ka na isulat lahat ng naiisip mo at nais mong ipaha

tid sa patas na paraan.

Second sem, same SY, naipagpatuloy ko ang pagiging opisyal ng ROTC. Kumuha ako ng training sa LAGUNA..isa yun sa hindi ko pinaka’kalimutan na experience. MS-33 na training yun, maraming participant, particular na sa Region iv-B…..romblon at Palawan lang ang hndi nakarating. Hindi ko ma’explain lahat ng nangyari but everything was wonderful kahit na mahirap at sobrang nakakapagod. Hindi ako bothered sa gender ko. Kahit na babae ako I believe nman na Kaya ko…..at kinaya ko nga….uuuwwooowwww….

Kasabay ng saya that I feel from that, naging super happy nman ako sa Gazette, natupad ang dream ko na makapagsulat. I didn’t even know na may passion din pala ako in that field. At first hindi ako nahirapan kasi primary and secondary naging journalist na din naman ako.

It’s not my name that I want them to see kapag napa’publish ang works ko..it is my dream na mabasa nila ang mga kwento na nagagawa at na’I’inspire ko sila from that….. Sad ang true to life story yung iba….magaan sa loob na nakapag’pasaya ako ng ibang tao…..

Syempre, maliban sa mga taong nagsilbing kapatid at kasannga ko……Nakilala ko din ang mga taong nagsilbing mga kapatid ko….CompSci Friendzzz….Kung saan abutin ng pagtambay….gora nah….hay nakaka’miss ang ganito…..Maraming bonding moment na din ang naranasan ko sa kanila..I won’t forget them…

Pero lahat nang yun….lahat ng pagsisikap, paghihirap at pinangarap ko ay mawawala na……

Kailangan kkong lumipat ng school ‘coz of some personal issues….

Ayaw kong iwan lahat nang nakilala ko sa divine..lahat ng opportunity na pwedeng mangyari…pero kailangan……masakit pero unfair ang mga Professors ng Computer Studies Department…what hurts more was…..pati attitude ko at ng group mates ko binibigyan nila ng question…Mahirap tanggapin pero hindi nil kailangan gamitin ang kanilang position para ilaglag ang isang estudyante……

TO BE CONTINUED…..